Justārī dar ārāyahʹhā-yi badīʻī-i Shāhnāmah-i Ḥakīm Abū al-Qāsim Firdawsī, by Maryam Iskandarī, examines the rhetorical craftsmanship of the Persian epic through verses. The opening section introduces badīʻ, its history, the concepts of eloquence and clarity, and the expressive value of literary ornament. A second section considers verbal devices, including balanced phrasing, wordplay, alliteration and repetition. The analysis then turns to semantic figures organised around comparison, correspondence, ambiguity, arrangement, explanation and justification. Definitions drawn from writers on rhetoric are followed by examples from the Shāhnāmah, allowing readers to connect technical categories with poetic practice. The study pays attention to exaggeration, parallel structures and the relation between sound and meaning. Its concluding discussion considers invention and effective openings, presenting rhetorical technique as a means of expression within Firdawsī’s narrative art.
کتاب «جستاری در آرایههای بدیعی شاهنامه حکیم ابوالقاسم فردوسی» نوشته مریم اسکندری، شیوههای آرایش لفظ و معنا در شاهنامه را با تکیه بر تعریفهای علم بدیع و شواهد شعری بررسی میکند. بخش نخست به مفهوم بدیع، تاریخچه این دانش، فصاحت و بلاغت و ارزش هنری صنایع ادبی اختصاص دارد. در بخش دوم، صنایع لفظی مانند سجع، ترصیع، موازنه، گونههای جناس و تکرار واج، هجا و واژه تحلیل میشوند. بخش سوم به صنایع معنوی میپردازد و مباحثی چون تشبیه، مبالغه و اغراق، تناسب، تضاد، ایهام، ترتیب کلام و حسن تعلیل را دربرمیگیرد. نویسنده ابتدا دیدگاه بدیعنویسان را درباره هر آرایه معرفی میکند و سپس نمونههایی از شاهنامه میآورد تا پیوند اصطلاحات بلاغی با کاربرد شاعرانه آنها روشن شود. پیشگفتار بر نقش این شگردها در موسیقی زبان، خیالانگیزی و انتقال معنا تأکید دارد و هنر فردوسی را در کاربرد طبیعی آرایهها توضیح میدهد. بحث پایانی نیز ابداع و حسن مطلع را بررسی میکند. این اثر زمینهای برای مطالعه دقیقتر ساختار بیان و جلوههای زیباییشناختی حماسه فردوسی فراهم میآورد.

