This work offers a thematic selection from the Dīvān of Ḥāfiẓ Shīrāzī accompanied by extended commentary that reads the poet's ghazals through the lens of messianic hope associated with the awaited Twelfth Imām. The compiler gathers verses in which motifs of longing, deliverance, the promised dawn, and the return of the beloved are interpreted as veiled expressions of Shīʻī eschatological belief, situating Ḥāfiẓ's celebrated ambiguity within a specifically religious framework of anticipation. Each selected poem is paired with commentary that draws connections between classical Persian symbolism and theological concepts surrounding the Mahdī, offering readers unfamiliar with this interpretive tradition an accessible entry point. The book extends a long-standing current in Persian letters that reads mystical poetry as carrying coded religious meaning, inviting reflection on hope and expectation.
این کتاب گزیدهای موضوعی از دیوان حافظ شیرازی را همراه با شرحی مبسوط عرضه میکند که غزلیات شاعر را از منظر امید و انتظار موعود، در پیوند با ظهور امام دوازدهم، بازمیخواند. گردآورنده ابیاتی را که در آنها مضامین اشتیاق، رهایی، سپیدهی موعود و بازگشت معشوق به چشم میخورد، بازتابی پوشیده از باور اسلامی شیعی به فرج میداند و ابهام مشهور شعر حافظ را در چارچوبی دینی و سرشار از امید بازخوانی میکند. هر غزل برگزیده با شرحی همراه است که میان نمادپردازی کلاسیک فارسی و مفاهیم کلامی پیرامون مهدویت پیوند برقرار میکند و راهی روشن پیش پای خوانندگانی میگذارد که با این سنت تفسیری آشنایی چندانی ندارند. این اثر در امتداد جریانی دیرینه در ادب فارسی قرار میگیرد که شعر عرفانی را حامل معنایی رمزآلود و دینی میداند و خواننده را به تأملی تازه دربارهی امید، غیبت و انتظار در دل محبوبترین سرودههای فارسی دعوت میکند و افق تازهای پیش چشم او میگشاید، افقی که مرز میان شعر و باور دینی را کمرنگ میسازد و به آن ژرفایی تازه میبخشد.

