Tārīkh-i ijtimāʻī-i Īrān dar ʻaṣr-i Āl-i Būyah

نویسنده کوشیده است به شیوه‌ای توصیفی و تا حدودی همدلانه و پدیدار شناسانه ساختار جامعه آل بویه و پیوندها و روابط اجتماعی آن را واکاوی کند و تصویری نسبتا روشن از آن به دست دهد. دو مفهوم مهم وفاداری و رهبری در این پژوهش توشع معنا یافته و از حد دولت و حکومت فراتر رفته و جوانب مختلف زندگی اجتماعی مردمان ایران و عراق را در قرن‌های چهارم و پنجم هجری دربرگرفته است. پارادایمی که نویسنده در این کتاب مختصر به دست داده چنان دقیق و مدلل است که می‌شود آن را درباره سراسر تاریخ معاصر به کار گرفت.